--

deze blog zit voorlopig in de diepvries

nog wat fotookes

Nog enkele foto's van de Jungfrau, net ontwikkeld

Poserend met Aiste in Interlaken voor de Jungfrau, helaas is het wegwerpcameraatje niet echt goed in het fotograferen van schone bergen...

Net de muur van Wengen gepasseerd en nog frisser ogend dan het lijkt....

Kleine Scheidegg @ 13h30

IFF Marathon: het bijna-mirakel

Deels vanuit frustratie omwille van de half mislukte Jungfraumarathon, deels omdat ik plots heel veel goesting had een marathon te lopen toen ik het stralende zonnetje zag deze morgen, besliste ik in extremis naar Nieuwpoort te rijden om deel te nemen aan de IFF marathon, een kleine sympathieke marathon hartje West-Vlaanderen. Ik kon nog in allerijl mijn broer optrommelen om mij te begeleiden op de fiets want wat bevoorrading betreft, was het maar niks, enkel water en sportdrank om de 5km. Wetende dat ik een snelle verbrander ben en zeker eten nodig heb na 25km, was dat onvoldoende en mijn broer zou dus instaan voor de broodnodige versterking van de innerlijke mens. Ik kwam maar net op tijd aan in Nieuwpoort en had niet veel tijd meer om mij in te schrijven en dus besloot ik voor de eerste maal in mijn leven zonder borstnummer te lopen. Ik wist na de zware Jungfraumarathon begot niet hoe mijn lichaam zou reageren op een vlakke marathon en dacht zelfs dat ik misschien tijdens de race zou moeten opgeven, dus ik vond 25 euro betalen voor wat water en een onzekere sportprestatie een beetje teveel van het goede. Ik was bovendien nog half stijf van een schamele 10km gisteren, dus mijn beentjes waren niet echt fris. Vlak voor het startschot deed ik nog een praatje met triatleet Bert Wauters, die ging voor een sub 3h30'. Ik besloot de eerste km met hem mee te lopen en we startten helemaal achteraan de groep. (dat was al lang geleden...) Het tempo was echter wat te traag en ik besloot op zoek te gaan naar Francis Coucke, die voor zijn eerste marathon onder de drie uur ging. Het probleem was dat ik daarvoor gedurende drie kilometer aan 15/u moest lopen omdat ik helemaal naar voor in de groep moest. Tegen de wind in verspeelde ik hier veel energie, maar dat kon me eigenlijk niet schelen, want ik had niet echt de ambitie vandaag om een goede tijd te lopen, gewoon gezellig met de groep een marathonneke doen en we zien wel waar we uitkomen. Toen ik na 4 kilometer bij Francis zijn 14/u-groepje terechtkwam, ging het tempo me verbazend goed af en ik besloot een tijdje met hen mee te lopen. Ne keer goeien dag zeggen aan Francis en we waren weg voor een 15-tal kilometers. Francis liep regelmatig als een klok, hij had bovendien een impressionante fietsbegeleider die een uitgetypt schema bij had en een korf vol aquarius en meer lekkere dingen, de ideale copiloot voor sub 3 als je 't mij vraagt. Rond 21km liep ik weg van Francis, ik voelde me ongelooflijk goed en ging mee met een franstalige loper die op een schema van 2h58' liep. Tot km 35 ging dat vrij goed, maar toen begonnen mijn beentjes te protesteren. Ze deden me er vriendelijk maar kordaat aan herinneren dat ik vorige week de Jungfraumarathon had gelopen en met iets bezig was wat op dit moment niet echt de bedoeling was, een sub 3u marathon lopen. Onder 3u lopen is natuurlijk altijd aardig meegenomen, maar vandaag was het nog een beetje te vroeg... Ik paste wijselijk toen Francis me rond km 36 voorbijstak en resoluut naar 2h59' liep (ist gelukt Francis?). Kraken deed ik echter niet, ik kon die laatste 6 km nog aan 13/u lopen en eindigde onverhoopt in een nieuw PR: 3h03'. Helaas sta ik niet in de rangschikking wegens geen borstnummer (eigen schuld, zwartloper), maar ik eindigde vlak achter nr. 287 (met een oranje truike) Hij kan getuigen dat het waar is ;-)
Dit bewijst dat ik zeker de conditie had voor een betere tijd in Zwitserland en daardoor voelde ik me vandaag blij als een kind. Na twee marathons in 8 dagen is het nu tijd voor een paar weken rust. Eerst die grote blaar op mijn teen laten genezen, mijn voeten waren sneller lopen dan 12/u duidelijk niet meer gewend....

Jungfrau marathon 2008: een mooie bergwandeling

Het moet mij natuurlijk weer overkomen na een zo goed als vlekkeloze voorbereiding: ziek worden de dag voor de marathon. Ik voelde het al een paar dagen, ik was vermoeid en had keelpijn, maar vrijdag was het echt erg. De dag begon 's morgens nochtans goed, ik voelde me uitgeslapen en vrij fris maar in de loop van de middag voelde ik me supermottig en vooral oververmoeid en heb ik bijna de volledige dag geslapen. 's Avonds, enkele luttele uren voor de marathon, was ik ondanks de vele uren slaap en dafalgans nog steeds doodmoe. Ik besloot dan maar een antibiotica en paracetamol shot te nemen en ging met een bang hartje slapen. Toen ik echter losliep de ochtend van de marathon wist ik al hoe laat het was: flanellen benen. Ik hoopte echter dat de antibiotica en dafalgans hun werk zouden doen en startte aan een rustig tempo van 12/u.

Wonder boven wonder liep dat best lekker en na 25 km voelde ik me vrij ok, afgezien het feit dat het eigenlijk iets te warm en vochtig was naar mijn zin. Maar toen begon het, de muur van Wengen. In ieder verslagje lees je hoe zwaar het wel is, maar enkel lopers die hem opgelopen hebben beseffen hoe het echt voelt. Koppenberg en Mont Ventoux steil? Hahaha. Op de muur van Wengen besefte ik dat ik eigenlijk compleet onvoorbereid was op deze monstermarathon. Ik nam onmiddellijk gas terug en begon te stappen op deze kilometerslange onbeloopbare gemiddeld 15% steile duivelshelling, net zoals 90% van de lopers rond me. De organisatie had er bovendien niets beters op gevonden dan om de 250 m een kilometeraanduiding te zetten, wat zeer demotiverend werkt. Een loper uit Vlaanderen stond halfweg de helling compleet uitgeput aan de kant, hij bleek later één van de honderden opgevers. Op dat moment veranderde de Jungfraumarathon voor mij in een bergwandeling en was er van lopen geen sprake meer, zelfs de "vlakkere" tussenstukken hadden nog een hellingspercentage van 10% en ik heb van de laatste 18km slechts 3km lopend afgelegd. Ik zat echter conditioneel helemaal niet kapot, mijn benen wilden gewoon niet mee. Ik liep aan een veel te lage hartslag, en hoewel ik met veel plezier sneller wou, ik kon het simpelweg niet. Dan maar genieten van het spectaculaire berglandschap en de fantastische supporters aan de kant, dit moet inderdaad de mooiste marathon ter wereld zijn.


Wat ik niet zal vergeten zijn de gigantische aanmoedigingskoebellen, de grootmoeders op de accordeon en een plaatselijke Zwitser die ons afziende lopers op een van de pittige hellingen aanmoedigde met de gevleugelde woorden: 'Come on guys, you look awesome!'

Op 2000 meter hoogte liepen we helaas in de mist en was het adembenemend mooie gebergte niet meer te zien, misschien maar goed ook, want wat ze ons voorschotelden rond km 38 was onmenselijk. Hadden een aantal lopers dat op voorhand gezien, ze waren waarschijnlijk uit de race gestapt. Ideaal terrein voor een berggeit, maar niet voor uitgeputte marathonlopers die met zwaar verzuurde benen een rotshelling van 3km op moeten waar je met moeite al wandelend opraakt. Velen stierven daar van de pijn.




Doordat ik al een bijna volledige marathon op reserve had gelopen (omdat ik niet anders kon) had ik nog veel over en kon ik aan een inhaalrace beginnen, ik heb het daarnet gecheckt en gezien dat ik daar 120 plaatsen heb goedgemaakt en op dit moordende laatste stuk de 125ste tijd van alle mannelijke deelnemers had. Ik deed zo'n 37 min. over die laatste buitenaardse 4.2km. Ter vergelijking: de Keniaan die als eerste doorkwam na 21km (in 1h14') deed er 42 min. over, hij werd uiteindelijk slechts 33ste (over een slag van de hamer gesproken...) De uiteindelijke winnaar deed 28 min. over die laatste 4.2 km, ik moet dus niet blozen. Het was wel levensgevaarlijk om op die supersteile single-track helling in te halen, ik struikelde meermaals over rotsblokken en losliggende keien en 1 zo'n val veroorzaakte een venijnige kramp in mijn rechterdij, die gelukkig niet lang bleef aanhouden. Ik zag 1 km voor de finish een loper die minder geluk had en luid schreeuwend van de krampen bij een van de vele rodekruisposten hulp kreeg. Ik weet niet of hij het einde heeft gehaald... De laatste km was bergaf en ik probeerde nog aan 16/u te vlammen naar een sub 4h30 maar dat lukte niet meer, ik kwam een klein minuutje te kort en finishte in 4h30'59 als 489ste van 3076 aangekomen mannen, 15 minuten boven mijn beoogde doel maar wel nog verdacht fris. Het feit dat ik vandaag, 1 dag na zo'n beest van een wedstrijd geen stijve spieren heb, bewijst dat ik onder mijn mogelijkheden heb gelopen en dat is wel frustrerend, maar anderzijds ben ik overgelukkig dat ik hem uitgelopen heb omdat het er even heel erg slecht uitzag. In ieder geval weet ik nu veel beter hoe ik me op zo'n soort wedstrijden moet voorbereiden en is het een schitterende ervaring geweest. Nu snel de foto's laten ontwikkelen en starten met de voorbereiding van de volgende marathon, dit maal een vlakke. Doel is (nog steeds) sub 3 uur.

In Interlaken

Het is hier schitterend. Stralend mooi weer vandaag en ik voel me uitgeslapen. Nog een nachtje te gaan nu....

la redoutable

Een van de meest verraderlijke wedstrijden die ik ooit liep. Met een beukende hitte die slachtoffers eiste tijdens de 19.5km lange loodzware klimwedstrijd, ik passeerde aan km 17 een loper die languit over een boswegel lag te kermen, arriveerde ik pas na 1h32min als 27ste van de ongeveer 300 deelnemers. Onvergetelijk moment was de beklimming van la redoute, waar de lopers wel leken stil te staan en ik als bij wonder de ene na de andere loper opraapte terwijl ikzelf stik stik stik kapot zat. Ik liep aan een gemiddelde hartslag van 184 en dat was net iets te veel naar mijn goesting. Deze week dus niet gelopen om te recupereren van deze pittige wedstrijd en hopen dat we nu niet ziek worden. Mijn keel doet al een week pijn en dat baart me zorgen... 

Mijn eigen persoonlijke EPO, Dürüm Andalouse

157km op een week lukte niet, het werden er 159 op 8 dagen, ik had zondag immers een rustdagje ingelast omdat ik 7 dagen na elkaar lopen toch wat iets van het goede te veel vond. En het deed deugd! Zondag was ik immers wat ziekjes (ik blijf de slechte gewoonte hebben veel te weinig te slapen) en vreesde het ergste voor de komende twee weken. Wateroogjes, zere keel, droge hoest, alles wees erop dat ik een paar dagen KO zou zijn. Maar wat blijkt nu? Vandaag was daar na een lange schoonheidsslaap tot een gat in de namiddag niks meer van te merken, integendeel, de training die ik vandaag afwerkte was één van de zwaarste die ik in mijn korte loperscarrière al gedaan had en ik heb ze perfect verteerd. 43km aan 11,5/u gemiddeld, de eerste 23km waren pure klimtraining zonder één vlakke meter met 6x de beklimming van de hotondberg in ronse (1km aan 9% gem.) en 2x de kruisberg, in totaal zo'n 800 positieve hoogtemeters, de andere 20km waren vlak.
Maar ik heb wel gezeurd. Aan km 33 had ik zo'n grote honger dat ik stopte bij een pittazaak en een lekker vettige dürüm andalouse bestelde. Ik nam de laatste trein naar Gent en legde 45 minuten later de resterende 10km af op en rond de piste aan de watersportbaan. Mijn beentjes protesteerden hevig toen ik me weer in gang zette, maar na een kilometer of twee bolde het weer goed, het ging zelfs zo goed dat ik de laatste kilometer (km 43) aflegde in 3'48", ongetwijfeld draait die turk iets in zijn vlees dat dit moet veroorzaken, want ik kan het zelf nie goed geloven, maar de garmin liegt niet. Nog 16/u kunnen lopen na 42km, zowaar niet slecht. Met nog overschot reed ik supertevreden naar huis. Voorlopig nog steeds op schema en hoopvol uitkijkend naar de laatste generale repetitie in de Ardennen dit weekend met de zware halve marathon van Sprimont, La Redoutable.

En de dürüm? Hij verteerde rustig voort.

Met Gainsbourg de nacht in

2u 's nachts. De Olympische Spelen beginnen over een uurtje en ik besluit nog een duurloopje te gaan doen. Ik heb de watersportbaan voor mij alleen. Een reiger vliegt uit pure verbazing niet eens op als hij me ziet voorbijrennen. Twee jonge meisjes die aan het keuvelen zijn op een bankje applaudisseren als ik voorbij kom. Ik glimlach. 't Is echt puur geluk. Een soepele tred, zachte houtschors onder m'n voeten, maar vooral Serge Gainsbourg in mijn oren. Met La Décadanse de nacht in. En straks supporteren voor Tia!

Zotte week

Omdat ik vorige zondag mijn lange duurloop van 37km (met 700 hoogtemeters) verschoof naar gisteren, staat er deze week een onmenselijk aantal kilometers op het programma: 157. Ik ben eens benieuwd hoe dat zal aflopen. Het is in ieder geval een heel goede test naar de Jungfrau toe en meteen ook mijn laatste echt zware trainingsweek. Het begon vandaag al met een 17km waarin een intervaltraining zat op piste van 5X1000m aan 3'30"-3'50". Ik had nog nooit een intervaltraining gedaan de dag na een zware lange duurloop en had er wel wat schrik voor, maar wat bleek? Ik moest me zowaar inhouden! De clubtrainer trok geregeld aan m'n truitje om me minder snel te laten lopen. Bovendien liep ik helemaal niet in verzuring. Goede tekens dus en hopelijk blijft het zo tot het einde van de week, dan moet ik als duurloop een marathon lopen, op m'n eentje.

Inspanningstest

De resultaten zijn binnen van de lactaattest in het UZ te Gent vorige week. Enkele cijfertjes:

VO2max: 63 ml/min/kg

max arbeidsvermogen: 17km/u aan 6% helling

max pols: 199

aërobe drempel (pols aan 2mmol lactaat): 178 (13,8km/u)

anaërobe drempel (pols aan 4mmol lactaat): 190 (16,2km/u)

 

Voorlopig dus een goed rapport in de aanloop naar de Jungfrau, mijn uithoudingsvermogen is dik in orde. Deze week is wel een kleine rampweek. De benen voelen vermoeid en ik haalde mijn geplande kilometers niet. De oorzaak is duidelijk een acuut gebrek aan slaap. De olympische spelen nekken me....

Trail du Val d'Heure (36K)

Het is zover! Ik heb m'n eerste podiumplaats beet. Weliswaar in een piepkleine wedstrijd met slechts 50 deelnemers waarvan de helft dan nog opgaf, maar toch...'t heeft wel iets speciaal... Het was vreemd toen de presentator me bij de aankomst feliciteerde. "Et c'est Christophe de Gand avec dossard n° 2004! Bonne course Christophe! (pauze, op zijn papier kijkend, dan kijkend naar de official die een teken maakt) ...Et, est-ce qu'il a une place podium? (zich wendend tot de official) ...eh oui, en effet! Félicitations, Christophe, troisième place!" waarop ik beleefd het applaus in ontvangst nam en nog een stuk peperkoek at. De verwarring omtrent mijn positie was normaal omdat er twee wedstrijden tegelijk bezig waren, een trail van 56km en één van 36km, waar ik in meeliep. Ze moesten dus bij aankomst eerst checken voor welke wedstrijd ik liep vooraleer ze mijn plaats wisten, en dat was dus derde. En eerste in mijn categorie (seniors). Moe, voldaan en stinkend naar het zweet en de appelsienen ging ik douchen om vervolgens m'n loopmaatje op te wachten die twintig minuten later zou arriveren.

De trail zelf was nog zwaarder dan ik had verwacht. Deels door het weer (alle boswegels lagen er drassig en gevaarlijk glad bij, wat snelheid maken bergaf onmogelijk maakte), deels door het parcours dat bijzonder pittig was gemaakt met 1050 positieve hoogtemeters en talloze hellingen waar je naar boven moest klàuteren, soms zelfs op handen en voeten (kijk maar naar het venijnige hoogteprofiel bovenaan). Voeg daar de aanzienlijk af te leggen afstand van 36km bij en je begrijpt waarom de helft van de starters opgaf. Bovendien moest je serieus goed uit je doppen kijken om je weg te vinden in de bossen (de lintjes waren niet overal even zichtbaar). Ikzelf liep slechts éénmaal verkeerd, maar er waren er bij die minuuuuten hebben verloren na het inslaan van een verkeerd bospaadje. Een race naar mijn hart dus.

Mijn eindtijd was 3h24' voor 36km, ik had gehoopt op een iets snellere tijd, maar besliste tijdens de race om niet vollen bak te gaan, ik heb deze week en de week erna immers nog loodzware trainingsweken en ik wou een blessure zoals na l'ardennaise vermijden. Wat me hoopvol stemde voor de Jungfrau, was de overschot die ik nog had de laatste 5km, ik kon er gerust nog een paar km bijdoen. Plan is nu om volgende week vrijdag nog eens te testen wat ik waard ben dezer dagen op de halve marathon. Hopelijk lopen we dan een nieuw PR in Zaventem, al zal dat zonder interval in een zware klimtrainingsweek niet zo evident zijn.

Nog één maand...

Nog 1 maand en het is zover, dan zit ik met zwaar verkrampte kuiten te vloeken op de morene waarom ik me toch in godsnaam heb ingeschreven voor de Jungfraumarathon.

Voor diegenen die nog twijfelen om ooit mee te doen aan deze zottekesrace, heb ik een schitterende diashow gevonden op het net om jullie te overtuigen:

http://www.swiss-image.ch/slideshow/?event=jungfraumarathon2007

 

Geniet...

Stilte voor de storm

Week van de waarheid! Nu twee dagen rust voor de inspanningstest aan het UZ te Gent woensdag en dan mijn beentjes klaarstomen voor de Trail der Waarheid in Ham sur Heure zondag.

Mijn vorige trainingsweek zag er zo uit (recupweek van 89km):

 

MA rust

DI rust (kuitblessure laten genezen)

WO loslopen 10K aan 11/u 

DO 15K aan 11/u in 30° hitte

VR 10K wedstrijd in 37'20"+ 4K inenuitloop

ZA  15K rustig aan 10-11/u met 2x blaarmeersenheuvel

ZO  LSD 35K te Ronse (400 pos. hoogtemeters)

 

De lange duurloop zondag in het heuvelachtige Ronse was pittig. Ik probeerde voor het eerst een mountainbike parcours uit en dat beviel me wel, met enkele nijdige hellingen aan 14% en wat stroken door het bos een mooie voorbereiding op de trail van dit weekend.

Shoppingloop Oostkamp (10K)

Gisteren stond er nog eens een 10km op het programma, het was alweer een tijdje geleden en ik wist niet goed wat ik moest verwachten aangezien ik geen intervals meer train (niet echt de aangewezen training voor de Jungfrau). De 10km paste ook niet echt in mijn trainingsschema, maar ik wou van de vorm van het moment gebruik maken om misschien mijn PR van 39' aan te scherpen. De omstandigheden waren perfect, ik had drie dagen rust gehad, was blessurevrij, het weer was ideaal, veel snelle lopers in wiens wielen ik kon hangen én ik had bovendien mijn zwart gelukswedstrijdtruitje aan...

De eerste kilometer kwam ik vrij snel door in 3'35" en toch had ik het gevoel dat er honderden lopers voor mij liepen, er werd serieus gevlamd. Het probleem was dat ik daardoor niemand in de buurt had die mijn vooropgestelde tempo van 16/u liep en al vanaf kilometer 2 alleen liep en moest beginnen aan een inhaalrace. De eerste 5 km kwam ik door na 18'50" en ik had gelukkig voortdurend de eerste twee vrouwen in mijn vizier, een 20tal meter voor me. Ze hielpen me zo een strak regelmatig tempo aan te houden. Aan km 7 begonnen ze echter te verzwakken en ik haalde op dat moment de tweede vrouw in, nu liep enkel nog Ria Thienpont voor me die ik in de tien mijl te Brugge ook dicht in mijn buurt had en toen nog kon inhalen 3km voor de meet. Ik wist dat als ik ze kon pakken, ik een goede tijd zou lopen en sprak vriendelijk mijn resterende beschikbare hartslagen aan om nog een tandje bij te steken. Langzaam maar zeker naderde ik haar en rond km 9 liep ik haar zwaar hijgend voorbij, de laatste hectometers waren nu à bloc en ik kon nog een tiental lopers voorbijgaan, er was zelfs nog energie voor een pittig spurtje tot op de finishlijn met een loper met een geel fluobroekske die ik niet zonder enige moeite kon kloppen. Opgelet, dragers van fluobroekskes, ze werken bij collega lopers als een rode lap op een stier, het werkt zeer stimulerend zo'n broekske voor de loper die achter je loopt. En in mijn geval hielp het me ook om mijn tijd nog wat aan te scherpen. Bedankt dus, drager van het fluobroekske, om mij een schitterende PR te bezorgen van 37'22" op de 10km, bijna 1'40" onder mijn vorige PR en dat zonder intervaltraining. Bovendien voelde ik me kiplekker na de race, niks pijnlijke spieren, niks geforceerd gevoel, heerlijk heerlijk. Ik was 35ste van de 294 deelnemers met borstnummer... 35. Zeg nu zelf, vandaag kon er gewoon niks foutgaan... Vast staat dat ik op dit moment in vorm zit en de kunst is nu om die nog uit te bouwen en te maximaliseren tot op 6 september, de dag van de Jungfrau. En dan, heb ik zo het gevoel, is veel mogelijk. Heel veel. Maar niet te euforisch worden nu, de eerste grote test van mijn voorbereiding wordt de 35km trail van volgende week in Ham sur Heure. Ik leg alvast mijn zwart pakske klaar.

De eenzame loper

Ik leek wel de enige loper in Gent te zijn deze namiddag. Het was 30 graden en ik besloot nog eens een duurtraining van 15km te doen in volle hitte, het was al van in Thailand vorige maand geleden en ik hou er wel van. Een venijnige zon die je kuiten en schouders verbrandt, schoenzolen die in brand lijken te staan, liters zweet die over mijn veel te rode kop recht in mijn ogen druppelen: heerlijk. Als het in Zwitserland straks heet wordt tijdens de marathon zal ik in ieder geval voorbereid zijn. Er hing echter bijzonder weinig zuurstof in de lucht en na 10km begon ik me wat licht in mijn hoofd te voelen. Dan maar de bosjes van de blaarmeersen opzoeken en dat liep stukken beter. L'ardennaise had me opgezadeld met een vervelende kuitspierblessure en ik had mezelf opgelegd drie dagen rust te nemen tot ik de pijn niet meer voelde. Vandaag ging het goed, de nijdige helling van de blaarmeersen molshoop werd goed verteerd en ik heb na deze training enkel een licht stijf gevoel in de kuit, maar geen pijn meer. We komen voorlopig heelhuids uit de eerste twee zware voorbereidingsmaanden en de teller staat al op 640km. Op naar de 1000!

L'ardennaise

Gisteren stond de mooiste halve marathon van het land op het programma, l'Ardennaise in het kleine Louette Saint-Pierre. Mijn rustpols 's morgens was met 42 laag en dat wees op een goeie conditie, maar mijn benen voelden bij de opwarming nog superstram van de korte maar heftige intervaltraining van twee dagen ervoor. Ik vreesde dus voor het ergste en stelde me al in op een trainingstochtje, ik moest immers de dag erna een lange duurloop van 28K afwerken. Ik stond bij de start op de eerste rij en liet me meedrijven met het snelle tempo van de leiders, ik passeerde de eerste 2 km net boven de 8 minuten en dat terwijl we al een stevige helling op ons bord hadden gekregen. Veel te snel natuurlijk en ik nam bij de eerste drinkpost dan ook rustig de tijd om al wandelend een half literke water te drinken maar zo vele plaatsen te verliezen. Ik had mezelf opgelegd veel aandacht te besteden aan het hydrateren omdat het pokkeheet was. Het zou geen onverstandige zet blijken te zijn. Ik had gemerkt in het begin van de race dat ik mij in mijn sas voelde van zodra het omhoog ging en besloot eens goed door te trekken op de eerste echte helling na 8km wedstrijd, een bergske van een aantal kilometer met een hellingspercentages tussen de 10 en 15%. Vanaf dat moment liep er mij geen enkele loper meer voorbij, ik voelde me super op de hellingen, en hoe steiler ze waren, hoe meer ik de andere lopers leek voorbij te vliegen, ongelooflijk heerlijk gevoel. Het beste was dat ik het nog kon volhouden ook, de wedstrijd kende immers geen enkele vlakke kilometer en ik vreesde dat ik mijne klop zou krijgen na verloop van tijd, maar neen dus. De uithouding is dus perfect getraind blijkbaar. Na 20km constant op en af had de organisatie er een 14% hellingske bijgelapt vlak voor de finish en dat was voor sommigen een ware martelgang, ik kon daardoor nog in de laatste 500m de top 40 binnenduikelen en eindigde na 21km 39ste op 650 deelnemers (14de in mijn categorie). De tijd: 1h31'58". Niet slecht voor een allesbehalve vlakke race in de hete ardennenbossen. Lopen over oneffen bospaadjes en rotsen haalt je snelheid immers serieus naar omlaag. De winnaar Eric Gérôme (ex belgisch kampioen marathon nota bene) had 1h13'49" nodig ("slechts" 17/u) en de tweede zelfs 1h17', dat zegt dus iets over de moeilijkheidsgraad van de wedstrijd. Al bij al dus alweer een geslaagde conditietest, al zit ik vandaag wel met een stijve linkerkuit waardoor ik mijn geplande duurloop niet kan lopen, en dat is minder goed nieuws. Hopelijk is er morgen niks meer van te voelen, want een blessure kan ik nu wel missen. Volgende week is het recupweek met een snelle 10K in Oostkamp, ik hoop daar mijn PR op de 10K te breken. Dan wordt het opbouwen naar de befaamde trail du Val d'Heure, een loodzware ardennentrail over 35km. De ardeense molshopen mogen dan misschien niks zijn in vergelijking met de Jungfrauhellingen, maar ze zijn wel verdomd steil en daardoor dus ideale trainingsgrond. Wordt vervolgd!

Van zondag tot zondag

een greep uit mijn trainingslog van vorige week, ik zal deze vanaf nu regelmatig posten zoals bij de vorige marathon

 

ZO (ochtendpols 39) 62K fietsen+ 30K heuveltraining in 2h36'

MA 85K fietsen

DI  (ochtendpols 47) 15K heuveltraining

WO (ochtendpols 45) 18K klimtraining mont ventoux aan 8,5% gem. (1400 pos. hoogtemeters)

DO (ochtendpols 43) bedoinklim mont ventoux met fiets 22K + 12.5K loslopen

VR (ochtendpols 43) RUST

ZA (ochtendpols 41) 15.5K fartlektraining 

ZO  (ochtendpols 43) 32K lange duurloop in 2u56'

 

Deze week is het opbouwen naar l'Ardennaise, een halve marathon in Wallonië over bospaden en met een pittige klim vlak voor de finish, terug een mooie conditietest

Topweek aan de Mont Ventoux

Deze week nog eens vol doorgetraind voor we aan de 100km weekvolumes beginnen. De Mont Ventoux in Zuid Frankrijk was de ideale trainingsomgeving, met 90 loopkilometers (waaronder de bijna volledige ventouxklim tot de top, 18km aan gemiddeld 8,5%) en 200 fietskilometers (waaronder de integrale bédoinklim) heb ik een topweek achter de rug, vooral omdat ik niks van blessures voel (ik had schrik omdat ik normaal nooit fiets) en mijn rustpols mooi laag blijft (steady rond de 43). Van oververmoeidheid is dus voorlopig nog geen sprake. In mijn schema is nu zelfs plaats voor een vlakke marathon of 40K trail als voorbereiding op de Jungfrau. Eens zien waar er ergens in augustus dergelijke afstanden gelopen worden.

Vandaag kreeg ik trouwens de officiële documenten van de Jungfraumarathon in mijn bus. De foto's in de bijhorende folder zijn ongelooflijk. Schitterende panorama's, onverantwoord steile hellingen en single tracks, het wordt mijn atletiekhoogtepunt van het jaar. Met de conditie die ik nu heb, zie ik een richttijd van 4u15 wel zitten, eens zien of we daar nog iets kunnen van afpietsen....

Conditietest

Na 300km gelopen te hebben in juni, besloot ik juli rustig te beginnen en een 67km week af te ronden met twee wedstrijdjes. De eerste was de trappistenloop vrijdag in Vinderhoute, een sympathieke wedstrijd die ondertussen al meer dan 400 deelnemers kent, het barst daar uit zijn voegen. Ik liep de 13km op reserve als doorgedreven training aan zo'n 14.6/u, maar er zat veel meer in, ik had een superdag. Ik moest me echter sparen voor de 10 mijl van Vlaanderen in Brugge twee dagen erna. En maar goed ook, want ik had goede benen nodig vandaag met de wind die er was. Jammer genoeg zorgde die ervoor dat ik geen supertijd kon lopen, maar ik deelde mijn wedstrijd vrij goed in en kwam aan na 16.25km in 1h03'40" als 26ste van de 1005 finishers, zo'n 15.3/u gem. De lange duurtrainingen halen inderdaad mijn snelheid onderuit, maar de uithouding is perfect, Ik liep zeker niet tegen mijn limiet en had een heel goed gevoel tijdens de wedstrijd. Het was ook aangenaam eens kennis te maken met collega webloggers Koen en Clint en hun onderlinge rivaliteit... Volgende week staan er weer heuvels op het programma!

Mooi op koers

Het is afzien in Thailand, temperaturen rond de dertig graden en hier in Chiang Mai in het noorden is er bijna geen zuurstof in de lucht. Het parcours is wel ideaal, vandaag staat er een 15km op het programma die alleen maar bergop gaat, met een serieuze hellingsgraad, een echte col. Thailand heeft een overvloed aan pittige klimmetjes en het is met deze tropische temperaturen vocht verliezen aan 200km/u. Nooit gedacht dat mijn kop zo rood kon zien trouwens. Het is een van de laatste belangrijke trainingen van de opbouwblok. Begin juli wordt de conditie getest in wedstrijdjes en start de tweede blok met duurlopen van 3u en meer.

de eerste weken

De Jungfrauvoorbereiding is eindelijk gestart. De heuvels hier in Beppu zijn pittig maar ze geven me meer kracht en mijn conditie zit op een peil waar ik het hebben wil. Gisteren nog een rustpols van 39 gemeten bij het opstaan en ik recupereer snel van mijn lange duurlopen, nu al 27 km en meer. Bovendien is een lange duurloop hier stukken zwaarder aangezien ik altijd over een bergske van 4 km lang moet aan 10 percent gemiddeld. Combineer dat met een uiterst hoge vochtigheidsgraad en je hebt de ideale mix voor liters vochtverlies. Nog nooit zoveel gezweet in mijn leven als hier. Deze week gaan we naar een volume van 80km en meer en ik heb niet het gevoel dat mijn lichaam overbelast raakt, alles draait nog soepel. Bedoeling is om eind deze maand tussen de 90 en 100km weekvolume te hebben om dan enkele dagen rust in te plannen begin juli. Topfit staan aan de start van de 10 mijl van Brugge is mijn eerstkomende doel. Daarna wordt het heuveltjes zoeken in de Ardennen. Nog vele eenzame kilometers voor de boeg.

20 km van Brussel

Pittig parcours. Jammer dat ik nog niet in topvorm ben, want de wedstrijd ligt me wel. Constant op en af, superambiance en verse, met veel liefde gepelde appelsienen van moeder de vrouw aan de kant. Na 3km besefte ik dat het niet meer dan een lange duurloop zou worden voor mij, mijn benen voelden zwaar, nog half verzuurd van de heftige trainingsweek, en ik kreeg m'n hartslag niet naar omhoog. Bovendien kon het me geen moer schelen of iemand me inhaalde of niet, van wedstrijdmotivatie was geen sprake... Ik liep een strak trainingstempo (13,14/u) en de eerste 10km werd ik precies alleen maar voorbijgelopen. Mijn tempo bleef ik mooi aanhouden in het tweede gedeelte en op de laatste, vrij steile helling in Tervuren kon ik nog veel plaatsen goedmaken, ik zag veel van de snelle mannen van de eerste 10km terug... Eindtijd 1h28m, een heel matige tijd, maar ik troost me met de gedachte dat ik zelfs nog niet begonnen ben met de voorbereiding van mijn volgende marathon, dus de conditie kan nog stukken beter. Binnen twee weken begint de stage in Japan en Thailand waar er honderden kilometers bergop zullen gelopen worden in tropische temperaturen. In juli wordt dan de conditie de eerste keer écht getest in de 10mijl van Vlaanderen. En dan volgen er nog twee maand zware bergloopvoorbereidingen. De Jungfrau is nog veraf...

bijna terug

Met een volume van 60km per week, geen blessures en een goed gevoel tijdens de trainingen, komen we langzaam terug op een basisconditiepeil.
De 5km wedstrijd vanavond in Lovendegem was een afspiegeling daarvan, 9de plaats (vd 111 deelnemers), 18min40sec., zonder specifieke snelheidstraining.
Nu nog wat geïnspireerder beginnen schrijven en ik ben terug de oude.
De voorbereiding voor de Jungfrau mag starten-

ekiden

Ekiden Evergem vandaag, de eerste wedstrijd op snelheid sinds de marathon in november, ik had er een beetje schrik voor. Ik had amper intervaltraining gedaan en wist begot niet hoe mijn lichaam ging reageren op 15/u en sneller gedurende 10km. Het weer zat ook niet mee, toen ik vertrok als tweede loper begon het zowaar te hagelen, en een 4 beaufort wind en een drassig terrein in de laatste kilometers van het 5km rondje haalden het tempo eruit. Maar ik voelde me goed, de benen waren niet super (ik mis de kracht nog), maar de conditie was beter dan ik had durven dromen, ik kwam net onder de 40 minuten binnen, slechts een minuut boven mijn PR. Het begint nu te kriebelen om mijn PR te breken tijdens de Gentse stadsloop binnenkort. Een ekiden is in ieder geval een aanrader. Binnenkort meer van dat in Japan....

opbouw naar eerste ekiden

Het ging niet zo goed met me de laatste weken, oa gougnies gemist, nu wel terug ah opbouwen naar mijn eerste aflossingsmarathon, 1 mei in Evergem, waar ik de 10km zal lopen. Veel heuveltraining gedaan vorige week (ong. 50km totaal) met het oog op de Jungfrau, doel is om binnenkort gemiddeld aan 70km/week te draaien met minstens 1 intervaltrainingsessie, de eerste was alvast loodzwaar... Dan kan in juni de training voor de Jungfrau starten.

opbouwen naar gougnies

Nog twee weken en ik loop mijn langste trail ooit. De 33km van Gougnies. Vooral lange duurtrainingen zijn nu heel belangrijk. Het conditiepeil moet zo snel mogelijk terug omhoog. 10km training van vanavond toont beterschap met een hartslag die rond de 150 bleef. Ik ga deze week voor een volume van minimum 65 km. De trail zal als lange duurtraining gelopen worden, de competitie ligt nog veraf.

Trail des remparts lillois (FR)

Nog eens een wedstrijdje gelopen vrijdag. Terug een trail in den pikkedonker op en rond de Rijselse wallen, op zich een minder technisch parcours dan de vorige trail, maar verraderlijk lastig omdat de snelheid een pak hoger ligt. In het begin liep ik de wedstrijd heel ontspannen, bijna als duurtraining, maar de laatste 5km kon ik me niet meer houden en ben ik beginnen vlammen. Uiteindelijk nog 64ste geëindigd van de 435 aangekomen deelnemers, 10min. te traag voor een top tien plaats.... Niet zo heel slecht voor een doorgedreven training. 14km trail in 1h19. Leuke sfeer ook na de wedstrijd, maar niks kan toch tippen aan de Waalse soep van madame la directrice. Volgende wedstrijd wordt de Trail des Gougnies, nabij Charleroi. Een 33-er....

opbouw

vandaag 8,5km, gisteren 10km allen aan een rustig tempo

Jungfrau

De selectie voor de Jungfrau marathon is binnen! Ik ben bij de 4000 gelukkigen die zich in september gaan kapotlopen op de alpenreuzen. Een marathon met een hoogteverschil van 1829m, heerlijk. Een opsteker na de tegenslagen van de voorbije dagen, mentaal zat ik er wat door en dat vertaalde zich oa in minimale looptrainingen, meestal niet boven de 10km aan een gezapig tempo. Vanaf nu wordt het toespitsen op specifieke berglooptrainingen. De ardense trails lachen me al toe.

restart

een rustige 8km als herstart van het nieuwe seizoen, hartslag wat aan de hoge kant, maar het bolde lekker

Trail des Lucioles Soironnaises

En ik dacht dat marathons lopen lastig was... Deze trail (22km) zonder voorbereiding lopen en met een zo goed als afwezige conditie, is eigenlijk een regelrechte aanslag op je lichaam. 't Doet overal pijn en als ik mijn wedstrijdstatistieken bekijk, heb ik gelopen aan een gemiddelde hartslag van 184 met pieken tot 199, ik ben het jaar rampzalig gestart. Om eerlijk te zijn had ik er geen idee van dat zo'n zwaar parcours uittekenen in ons land mogelijk was. Geen enkele vlakke kilometer, iedere helling leek wel meer dan 10% te zijn (sommigen tot 20%) en als het dan eens naar beneden ging, ging dat met dezelfde hellingsgraden, mijn dijspieren ontploften zo meermaals vandaag. Na km 19 begon mijn lichaam zelfs dingen te doen die ik niet wou, mijn voet ging een eigen leven leiden en maakt oncontroleerbare bewegingen. Ik ben toen wijselijk even gestopt. Bovendien lag het parcours (vooral in pikdonkere bossen) er zo drassig bij, dat het vaak heel gevaarlijk was. Uitstekende takken, puntige keien, constant wegglijden, gladde boomstronken op de paden, moeilijk oversteekbare beekjes enzovoorts. Gelukkig waren er af en toe touwen geplaatst waar we ons konden aan vasthouden, anders waren er zeker een paar in de 50m lagere vallei beland. Ook liepen er vaak lopers verloren. Heerlijk allemaal.
Hoe dan ook, volgend jaar kom ik hier zeker terug, de sfeer is onklopbaar op de Waalse boerenbuiten, het parcours is -als je deftig voorbereid bent- echt genieten en de spaghetti achteraf in het piepkleine zaaltje van de lokale dorpsschool doet zo'n deugd dat je er zowaar gelukkig van wordt.
Ondertussen ook beslist de marathon van Antwerpen niet te lopen. Mijn druk werkschema laat een deftige voorbereiding (die normaal nu zou moeten starten) niet toe en ik ga waarschijnlijk voor de Maasmarathon of een later geplande marathon in mei in Nederland. Zo lang het maar biljartvlak is, die drie uur moet eraan!
(maar eerst nog heel veel opbouwwerk voor de boeg...)

experiment

Maar liefst 16 dagen zonder sport, dat moet een nieuw record zijn... Een hardnekkige verkoudheid gecombineerd met een onverantwoord werkschema hielden de benen noodgedwongen stil. Nu ik weer gezond ben, is het tijd om te experimenteren. Morgen loop ik -zonder enige deftige voorbereiding- een halve marathon in Luik, midden de bossen in den pikkedonker, zonder bevoorrading en met een hoogteverschil van 800m. Eens zien hoe mijn lijf hierop reageert.