L'ardennaise

Gisteren stond de mooiste halve marathon van het land op het programma, l'Ardennaise in het kleine Louette Saint-Pierre. Mijn rustpols 's morgens was met 42 laag en dat wees op een goeie conditie, maar mijn benen voelden bij de opwarming nog superstram van de korte maar heftige intervaltraining van twee dagen ervoor. Ik vreesde dus voor het ergste en stelde me al in op een trainingstochtje, ik moest immers de dag erna een lange duurloop van 28K afwerken. Ik stond bij de start op de eerste rij en liet me meedrijven met het snelle tempo van de leiders, ik passeerde de eerste 2 km net boven de 8 minuten en dat terwijl we al een stevige helling op ons bord hadden gekregen. Veel te snel natuurlijk en ik nam bij de eerste drinkpost dan ook rustig de tijd om al wandelend een half literke water te drinken maar zo vele plaatsen te verliezen. Ik had mezelf opgelegd veel aandacht te besteden aan het hydrateren omdat het pokkeheet was. Het zou geen onverstandige zet blijken te zijn. Ik had gemerkt in het begin van de race dat ik mij in mijn sas voelde van zodra het omhoog ging en besloot eens goed door te trekken op de eerste echte helling na 8km wedstrijd, een bergske van een aantal kilometer met een hellingspercentages tussen de 10 en 15%. Vanaf dat moment liep er mij geen enkele loper meer voorbij, ik voelde me super op de hellingen, en hoe steiler ze waren, hoe meer ik de andere lopers leek voorbij te vliegen, ongelooflijk heerlijk gevoel. Het beste was dat ik het nog kon volhouden ook, de wedstrijd kende immers geen enkele vlakke kilometer en ik vreesde dat ik mijne klop zou krijgen na verloop van tijd, maar neen dus. De uithouding is dus perfect getraind blijkbaar. Na 20km constant op en af had de organisatie er een 14% hellingske bijgelapt vlak voor de finish en dat was voor sommigen een ware martelgang, ik kon daardoor nog in de laatste 500m de top 40 binnenduikelen en eindigde na 21km 39ste op 650 deelnemers (14de in mijn categorie). De tijd: 1h31'58". Niet slecht voor een allesbehalve vlakke race in de hete ardennenbossen. Lopen over oneffen bospaadjes en rotsen haalt je snelheid immers serieus naar omlaag. De winnaar Eric Gérôme (ex belgisch kampioen marathon nota bene) had 1h13'49" nodig ("slechts" 17/u) en de tweede zelfs 1h17', dat zegt dus iets over de moeilijkheidsgraad van de wedstrijd. Al bij al dus alweer een geslaagde conditietest, al zit ik vandaag wel met een stijve linkerkuit waardoor ik mijn geplande duurloop niet kan lopen, en dat is minder goed nieuws. Hopelijk is er morgen niks meer van te voelen, want een blessure kan ik nu wel missen. Volgende week is het recupweek met een snelle 10K in Oostkamp, ik hoop daar mijn PR op de 10K te breken. Dan wordt het opbouwen naar de befaamde trail du Val d'Heure, een loodzware ardennentrail over 35km. De ardeense molshopen mogen dan misschien niks zijn in vergelijking met de Jungfrauhellingen, maar ze zijn wel verdomd steil en daardoor dus ideale trainingsgrond. Wordt vervolgd!