Mijn eigen persoonlijke EPO, Dürüm Andalouse

157km op een week lukte niet, het werden er 159 op 8 dagen, ik had zondag immers een rustdagje ingelast omdat ik 7 dagen na elkaar lopen toch wat iets van het goede te veel vond. En het deed deugd! Zondag was ik immers wat ziekjes (ik blijf de slechte gewoonte hebben veel te weinig te slapen) en vreesde het ergste voor de komende twee weken. Wateroogjes, zere keel, droge hoest, alles wees erop dat ik een paar dagen KO zou zijn. Maar wat blijkt nu? Vandaag was daar na een lange schoonheidsslaap tot een gat in de namiddag niks meer van te merken, integendeel, de training die ik vandaag afwerkte was één van de zwaarste die ik in mijn korte loperscarrière al gedaan had en ik heb ze perfect verteerd. 43km aan 11,5/u gemiddeld, de eerste 23km waren pure klimtraining zonder één vlakke meter met 6x de beklimming van de hotondberg in ronse (1km aan 9% gem.) en 2x de kruisberg, in totaal zo'n 800 positieve hoogtemeters, de andere 20km waren vlak.
Maar ik heb wel gezeurd. Aan km 33 had ik zo'n grote honger dat ik stopte bij een pittazaak en een lekker vettige dürüm andalouse bestelde. Ik nam de laatste trein naar Gent en legde 45 minuten later de resterende 10km af op en rond de piste aan de watersportbaan. Mijn beentjes protesteerden hevig toen ik me weer in gang zette, maar na een kilometer of twee bolde het weer goed, het ging zelfs zo goed dat ik de laatste kilometer (km 43) aflegde in 3'48", ongetwijfeld draait die turk iets in zijn vlees dat dit moet veroorzaken, want ik kan het zelf nie goed geloven, maar de garmin liegt niet. Nog 16/u kunnen lopen na 42km, zowaar niet slecht. Met nog overschot reed ik supertevreden naar huis. Voorlopig nog steeds op schema en hoopvol uitkijkend naar de laatste generale repetitie in de Ardennen dit weekend met de zware halve marathon van Sprimont, La Redoutable.

En de dürüm? Hij verteerde rustig voort.

Met Gainsbourg de nacht in

2u 's nachts. De Olympische Spelen beginnen over een uurtje en ik besluit nog een duurloopje te gaan doen. Ik heb de watersportbaan voor mij alleen. Een reiger vliegt uit pure verbazing niet eens op als hij me ziet voorbijrennen. Twee jonge meisjes die aan het keuvelen zijn op een bankje applaudisseren als ik voorbij kom. Ik glimlach. 't Is echt puur geluk. Een soepele tred, zachte houtschors onder m'n voeten, maar vooral Serge Gainsbourg in mijn oren. Met La Décadanse de nacht in. En straks supporteren voor Tia!

Zotte week

Omdat ik vorige zondag mijn lange duurloop van 37km (met 700 hoogtemeters) verschoof naar gisteren, staat er deze week een onmenselijk aantal kilometers op het programma: 157. Ik ben eens benieuwd hoe dat zal aflopen. Het is in ieder geval een heel goede test naar de Jungfrau toe en meteen ook mijn laatste echt zware trainingsweek. Het begon vandaag al met een 17km waarin een intervaltraining zat op piste van 5X1000m aan 3'30"-3'50". Ik had nog nooit een intervaltraining gedaan de dag na een zware lange duurloop en had er wel wat schrik voor, maar wat bleek? Ik moest me zowaar inhouden! De clubtrainer trok geregeld aan m'n truitje om me minder snel te laten lopen. Bovendien liep ik helemaal niet in verzuring. Goede tekens dus en hopelijk blijft het zo tot het einde van de week, dan moet ik als duurloop een marathon lopen, op m'n eentje.

Inspanningstest

De resultaten zijn binnen van de lactaattest in het UZ te Gent vorige week. Enkele cijfertjes:

VO2max: 63 ml/min/kg

max arbeidsvermogen: 17km/u aan 6% helling

max pols: 199

aërobe drempel (pols aan 2mmol lactaat): 178 (13,8km/u)

anaërobe drempel (pols aan 4mmol lactaat): 190 (16,2km/u)

 

Voorlopig dus een goed rapport in de aanloop naar de Jungfrau, mijn uithoudingsvermogen is dik in orde. Deze week is wel een kleine rampweek. De benen voelen vermoeid en ik haalde mijn geplande kilometers niet. De oorzaak is duidelijk een acuut gebrek aan slaap. De olympische spelen nekken me....

Trail du Val d'Heure (36K)

Het is zover! Ik heb m'n eerste podiumplaats beet. Weliswaar in een piepkleine wedstrijd met slechts 50 deelnemers waarvan de helft dan nog opgaf, maar toch...'t heeft wel iets speciaal... Het was vreemd toen de presentator me bij de aankomst feliciteerde. "Et c'est Christophe de Gand avec dossard n° 2004! Bonne course Christophe! (pauze, op zijn papier kijkend, dan kijkend naar de official die een teken maakt) ...Et, est-ce qu'il a une place podium? (zich wendend tot de official) ...eh oui, en effet! Félicitations, Christophe, troisième place!" waarop ik beleefd het applaus in ontvangst nam en nog een stuk peperkoek at. De verwarring omtrent mijn positie was normaal omdat er twee wedstrijden tegelijk bezig waren, een trail van 56km en één van 36km, waar ik in meeliep. Ze moesten dus bij aankomst eerst checken voor welke wedstrijd ik liep vooraleer ze mijn plaats wisten, en dat was dus derde. En eerste in mijn categorie (seniors). Moe, voldaan en stinkend naar het zweet en de appelsienen ging ik douchen om vervolgens m'n loopmaatje op te wachten die twintig minuten later zou arriveren.

De trail zelf was nog zwaarder dan ik had verwacht. Deels door het weer (alle boswegels lagen er drassig en gevaarlijk glad bij, wat snelheid maken bergaf onmogelijk maakte), deels door het parcours dat bijzonder pittig was gemaakt met 1050 positieve hoogtemeters en talloze hellingen waar je naar boven moest klàuteren, soms zelfs op handen en voeten (kijk maar naar het venijnige hoogteprofiel bovenaan). Voeg daar de aanzienlijk af te leggen afstand van 36km bij en je begrijpt waarom de helft van de starters opgaf. Bovendien moest je serieus goed uit je doppen kijken om je weg te vinden in de bossen (de lintjes waren niet overal even zichtbaar). Ikzelf liep slechts éénmaal verkeerd, maar er waren er bij die minuuuuten hebben verloren na het inslaan van een verkeerd bospaadje. Een race naar mijn hart dus.

Mijn eindtijd was 3h24' voor 36km, ik had gehoopt op een iets snellere tijd, maar besliste tijdens de race om niet vollen bak te gaan, ik heb deze week en de week erna immers nog loodzware trainingsweken en ik wou een blessure zoals na l'ardennaise vermijden. Wat me hoopvol stemde voor de Jungfrau, was de overschot die ik nog had de laatste 5km, ik kon er gerust nog een paar km bijdoen. Plan is nu om volgende week vrijdag nog eens te testen wat ik waard ben dezer dagen op de halve marathon. Hopelijk lopen we dan een nieuw PR in Zaventem, al zal dat zonder interval in een zware klimtrainingsweek niet zo evident zijn.

Nog één maand...

Nog 1 maand en het is zover, dan zit ik met zwaar verkrampte kuiten te vloeken op de morene waarom ik me toch in godsnaam heb ingeschreven voor de Jungfraumarathon.

Voor diegenen die nog twijfelen om ooit mee te doen aan deze zottekesrace, heb ik een schitterende diashow gevonden op het net om jullie te overtuigen:

http://www.swiss-image.ch/slideshow/?event=jungfraumarathon2007

 

Geniet...

Stilte voor de storm

Week van de waarheid! Nu twee dagen rust voor de inspanningstest aan het UZ te Gent woensdag en dan mijn beentjes klaarstomen voor de Trail der Waarheid in Ham sur Heure zondag.

Mijn vorige trainingsweek zag er zo uit (recupweek van 89km):

 

MA rust

DI rust (kuitblessure laten genezen)

WO loslopen 10K aan 11/u 

DO 15K aan 11/u in 30° hitte

VR 10K wedstrijd in 37'20"+ 4K inenuitloop

ZA  15K rustig aan 10-11/u met 2x blaarmeersenheuvel

ZO  LSD 35K te Ronse (400 pos. hoogtemeters)

 

De lange duurloop zondag in het heuvelachtige Ronse was pittig. Ik probeerde voor het eerst een mountainbike parcours uit en dat beviel me wel, met enkele nijdige hellingen aan 14% en wat stroken door het bos een mooie voorbereiding op de trail van dit weekend.

Shoppingloop Oostkamp (10K)

Gisteren stond er nog eens een 10km op het programma, het was alweer een tijdje geleden en ik wist niet goed wat ik moest verwachten aangezien ik geen intervals meer train (niet echt de aangewezen training voor de Jungfrau). De 10km paste ook niet echt in mijn trainingsschema, maar ik wou van de vorm van het moment gebruik maken om misschien mijn PR van 39' aan te scherpen. De omstandigheden waren perfect, ik had drie dagen rust gehad, was blessurevrij, het weer was ideaal, veel snelle lopers in wiens wielen ik kon hangen én ik had bovendien mijn zwart gelukswedstrijdtruitje aan...

De eerste kilometer kwam ik vrij snel door in 3'35" en toch had ik het gevoel dat er honderden lopers voor mij liepen, er werd serieus gevlamd. Het probleem was dat ik daardoor niemand in de buurt had die mijn vooropgestelde tempo van 16/u liep en al vanaf kilometer 2 alleen liep en moest beginnen aan een inhaalrace. De eerste 5 km kwam ik door na 18'50" en ik had gelukkig voortdurend de eerste twee vrouwen in mijn vizier, een 20tal meter voor me. Ze hielpen me zo een strak regelmatig tempo aan te houden. Aan km 7 begonnen ze echter te verzwakken en ik haalde op dat moment de tweede vrouw in, nu liep enkel nog Ria Thienpont voor me die ik in de tien mijl te Brugge ook dicht in mijn buurt had en toen nog kon inhalen 3km voor de meet. Ik wist dat als ik ze kon pakken, ik een goede tijd zou lopen en sprak vriendelijk mijn resterende beschikbare hartslagen aan om nog een tandje bij te steken. Langzaam maar zeker naderde ik haar en rond km 9 liep ik haar zwaar hijgend voorbij, de laatste hectometers waren nu à bloc en ik kon nog een tiental lopers voorbijgaan, er was zelfs nog energie voor een pittig spurtje tot op de finishlijn met een loper met een geel fluobroekske die ik niet zonder enige moeite kon kloppen. Opgelet, dragers van fluobroekskes, ze werken bij collega lopers als een rode lap op een stier, het werkt zeer stimulerend zo'n broekske voor de loper die achter je loopt. En in mijn geval hielp het me ook om mijn tijd nog wat aan te scherpen. Bedankt dus, drager van het fluobroekske, om mij een schitterende PR te bezorgen van 37'22" op de 10km, bijna 1'40" onder mijn vorige PR en dat zonder intervaltraining. Bovendien voelde ik me kiplekker na de race, niks pijnlijke spieren, niks geforceerd gevoel, heerlijk heerlijk. Ik was 35ste van de 294 deelnemers met borstnummer... 35. Zeg nu zelf, vandaag kon er gewoon niks foutgaan... Vast staat dat ik op dit moment in vorm zit en de kunst is nu om die nog uit te bouwen en te maximaliseren tot op 6 september, de dag van de Jungfrau. En dan, heb ik zo het gevoel, is veel mogelijk. Heel veel. Maar niet te euforisch worden nu, de eerste grote test van mijn voorbereiding wordt de 35km trail van volgende week in Ham sur Heure. Ik leg alvast mijn zwart pakske klaar.