IFF Marathon: het bijna-mirakel

Deels vanuit frustratie omwille van de half mislukte Jungfraumarathon, deels omdat ik plots heel veel goesting had een marathon te lopen toen ik het stralende zonnetje zag deze morgen, besliste ik in extremis naar Nieuwpoort te rijden om deel te nemen aan de IFF marathon, een kleine sympathieke marathon hartje West-Vlaanderen. Ik kon nog in allerijl mijn broer optrommelen om mij te begeleiden op de fiets want wat bevoorrading betreft, was het maar niks, enkel water en sportdrank om de 5km. Wetende dat ik een snelle verbrander ben en zeker eten nodig heb na 25km, was dat onvoldoende en mijn broer zou dus instaan voor de broodnodige versterking van de innerlijke mens. Ik kwam maar net op tijd aan in Nieuwpoort en had niet veel tijd meer om mij in te schrijven en dus besloot ik voor de eerste maal in mijn leven zonder borstnummer te lopen. Ik wist na de zware Jungfraumarathon begot niet hoe mijn lichaam zou reageren op een vlakke marathon en dacht zelfs dat ik misschien tijdens de race zou moeten opgeven, dus ik vond 25 euro betalen voor wat water en een onzekere sportprestatie een beetje teveel van het goede. Ik was bovendien nog half stijf van een schamele 10km gisteren, dus mijn beentjes waren niet echt fris. Vlak voor het startschot deed ik nog een praatje met triatleet Bert Wauters, die ging voor een sub 3h30'. Ik besloot de eerste km met hem mee te lopen en we startten helemaal achteraan de groep. (dat was al lang geleden...) Het tempo was echter wat te traag en ik besloot op zoek te gaan naar Francis Coucke, die voor zijn eerste marathon onder de drie uur ging. Het probleem was dat ik daarvoor gedurende drie kilometer aan 15/u moest lopen omdat ik helemaal naar voor in de groep moest. Tegen de wind in verspeelde ik hier veel energie, maar dat kon me eigenlijk niet schelen, want ik had niet echt de ambitie vandaag om een goede tijd te lopen, gewoon gezellig met de groep een marathonneke doen en we zien wel waar we uitkomen. Toen ik na 4 kilometer bij Francis zijn 14/u-groepje terechtkwam, ging het tempo me verbazend goed af en ik besloot een tijdje met hen mee te lopen. Ne keer goeien dag zeggen aan Francis en we waren weg voor een 15-tal kilometers. Francis liep regelmatig als een klok, hij had bovendien een impressionante fietsbegeleider die een uitgetypt schema bij had en een korf vol aquarius en meer lekkere dingen, de ideale copiloot voor sub 3 als je 't mij vraagt. Rond 21km liep ik weg van Francis, ik voelde me ongelooflijk goed en ging mee met een franstalige loper die op een schema van 2h58' liep. Tot km 35 ging dat vrij goed, maar toen begonnen mijn beentjes te protesteren. Ze deden me er vriendelijk maar kordaat aan herinneren dat ik vorige week de Jungfraumarathon had gelopen en met iets bezig was wat op dit moment niet echt de bedoeling was, een sub 3u marathon lopen. Onder 3u lopen is natuurlijk altijd aardig meegenomen, maar vandaag was het nog een beetje te vroeg... Ik paste wijselijk toen Francis me rond km 36 voorbijstak en resoluut naar 2h59' liep (ist gelukt Francis?). Kraken deed ik echter niet, ik kon die laatste 6 km nog aan 13/u lopen en eindigde onverhoopt in een nieuw PR: 3h03'. Helaas sta ik niet in de rangschikking wegens geen borstnummer (eigen schuld, zwartloper), maar ik eindigde vlak achter nr. 287 (met een oranje truike) Hij kan getuigen dat het waar is ;-)
Dit bewijst dat ik zeker de conditie had voor een betere tijd in Zwitserland en daardoor voelde ik me vandaag blij als een kind. Na twee marathons in 8 dagen is het nu tijd voor een paar weken rust. Eerst die grote blaar op mijn teen laten genezen, mijn voeten waren sneller lopen dan 12/u duidelijk niet meer gewend....