Gisteren stond er nog eens een 10km op het programma, het was alweer een tijdje geleden en ik wist niet goed wat ik moest verwachten aangezien ik geen intervals meer train (niet echt de aangewezen training voor de Jungfrau). De 10km paste ook niet echt in mijn trainingsschema, maar ik wou van de vorm van het moment gebruik maken om misschien mijn PR van 39' aan te scherpen. De omstandigheden waren perfect, ik had drie dagen rust gehad, was blessurevrij, het weer was ideaal, veel snelle lopers in wiens wielen ik kon hangen én ik had bovendien mijn zwart gelukswedstrijdtruitje aan...
De eerste kilometer kwam ik vrij snel door in 3'35" en toch had ik het gevoel dat er honderden lopers voor mij liepen, er werd serieus gevlamd. Het probleem was dat ik daardoor niemand in de buurt had die mijn vooropgestelde tempo van 16/u liep en al vanaf kilometer 2 alleen liep en moest beginnen aan een inhaalrace. De eerste 5 km kwam ik door na 18'50" en ik had gelukkig voortdurend de eerste twee vrouwen in mijn vizier, een 20tal meter voor me. Ze hielpen me zo een strak regelmatig tempo aan te houden. Aan km 7 begonnen ze echter te verzwakken en ik haalde op dat moment de tweede vrouw in, nu liep enkel nog Ria Thienpont voor me die ik in de tien mijl te Brugge ook dicht in mijn buurt had en toen nog kon inhalen 3km voor de meet. Ik wist dat als ik ze kon pakken, ik een goede tijd zou lopen en sprak vriendelijk mijn resterende beschikbare hartslagen aan om nog een tandje bij te steken. Langzaam maar zeker naderde ik haar en rond km 9 liep ik haar zwaar hijgend voorbij, de laatste hectometers waren nu à bloc en ik kon nog een tiental lopers voorbijgaan, er was zelfs nog energie voor een pittig spurtje tot op de finishlijn met een loper met een geel fluobroekske die ik niet zonder enige moeite kon kloppen. Opgelet, dragers van fluobroekskes, ze werken bij collega lopers als een rode lap op een stier, het werkt zeer stimulerend zo'n broekske voor de loper die achter je loopt. En in mijn geval hielp het me ook om mijn tijd nog wat aan te scherpen. Bedankt dus, drager van het fluobroekske, om mij een schitterende PR te bezorgen van 37'22" op de 10km, bijna 1'40" onder mijn vorige PR en dat zonder intervaltraining. Bovendien voelde ik me kiplekker na de race, niks pijnlijke spieren, niks geforceerd gevoel, heerlijk heerlijk. Ik was 35ste van de 294 deelnemers met borstnummer... 35. Zeg nu zelf, vandaag kon er gewoon niks foutgaan... Vast staat dat ik op dit moment in vorm zit en de kunst is nu om die nog uit te bouwen en te maximaliseren tot op 6 september, de dag van de Jungfrau. En dan, heb ik zo het gevoel, is veel mogelijk. Heel veel. Maar niet te euforisch worden nu, de eerste grote test van mijn voorbereiding wordt de 35km trail van volgende week in Ham sur Heure. Ik leg alvast mijn zwart pakske klaar.
1 opmerking:
Knap om zo'n hap van je PR af te halen. Misschien moet ik ook eens 2 vrouwelijke hazen in een fluo-shortje inhuren :-)
Een reactie posten