Mijn eigen persoonlijke EPO, Dürüm Andalouse

157km op een week lukte niet, het werden er 159 op 8 dagen, ik had zondag immers een rustdagje ingelast omdat ik 7 dagen na elkaar lopen toch wat iets van het goede te veel vond. En het deed deugd! Zondag was ik immers wat ziekjes (ik blijf de slechte gewoonte hebben veel te weinig te slapen) en vreesde het ergste voor de komende twee weken. Wateroogjes, zere keel, droge hoest, alles wees erop dat ik een paar dagen KO zou zijn. Maar wat blijkt nu? Vandaag was daar na een lange schoonheidsslaap tot een gat in de namiddag niks meer van te merken, integendeel, de training die ik vandaag afwerkte was één van de zwaarste die ik in mijn korte loperscarrière al gedaan had en ik heb ze perfect verteerd. 43km aan 11,5/u gemiddeld, de eerste 23km waren pure klimtraining zonder één vlakke meter met 6x de beklimming van de hotondberg in ronse (1km aan 9% gem.) en 2x de kruisberg, in totaal zo'n 800 positieve hoogtemeters, de andere 20km waren vlak.
Maar ik heb wel gezeurd. Aan km 33 had ik zo'n grote honger dat ik stopte bij een pittazaak en een lekker vettige dürüm andalouse bestelde. Ik nam de laatste trein naar Gent en legde 45 minuten later de resterende 10km af op en rond de piste aan de watersportbaan. Mijn beentjes protesteerden hevig toen ik me weer in gang zette, maar na een kilometer of twee bolde het weer goed, het ging zelfs zo goed dat ik de laatste kilometer (km 43) aflegde in 3'48", ongetwijfeld draait die turk iets in zijn vlees dat dit moet veroorzaken, want ik kan het zelf nie goed geloven, maar de garmin liegt niet. Nog 16/u kunnen lopen na 42km, zowaar niet slecht. Met nog overschot reed ik supertevreden naar huis. Voorlopig nog steeds op schema en hoopvol uitkijkend naar de laatste generale repetitie in de Ardennen dit weekend met de zware halve marathon van Sprimont, La Redoutable.

En de dürüm? Hij verteerde rustig voort.