En ik dacht dat marathons lopen lastig was... Deze trail (22km) zonder voorbereiding lopen en met een zo goed als afwezige conditie, is eigenlijk een regelrechte aanslag op je lichaam. 't Doet overal pijn en als ik mijn wedstrijdstatistieken bekijk, heb ik gelopen aan een gemiddelde hartslag van 184 met pieken tot 199, ik ben het jaar rampzalig gestart. Om eerlijk te zijn had ik er geen idee van dat zo'n zwaar parcours uittekenen in ons land mogelijk was. Geen enkele vlakke kilometer, iedere helling leek wel meer dan 10% te zijn (sommigen tot 20%) en als het dan eens naar beneden ging, ging dat met dezelfde hellingsgraden, mijn dijspieren ontploften zo meermaals vandaag. Na km 19 begon mijn lichaam zelfs dingen te doen die ik niet wou, mijn voet ging een eigen leven leiden en maakt oncontroleerbare bewegingen. Ik ben toen wijselijk even gestopt. Bovendien lag het parcours (vooral in pikdonkere bossen) er zo drassig bij, dat het vaak heel gevaarlijk was. Uitstekende takken, puntige keien, constant wegglijden, gladde boomstronken op de paden, moeilijk oversteekbare beekjes enzovoorts. Gelukkig waren er af en toe touwen geplaatst waar we ons konden aan vasthouden, anders waren er zeker een paar in de 50m lagere vallei beland. Ook liepen er vaak lopers verloren. Heerlijk allemaal.
Hoe dan ook, volgend jaar kom ik hier zeker terug, de sfeer is onklopbaar op de Waalse boerenbuiten, het parcours is -als je deftig voorbereid bent- echt genieten en de spaghetti achteraf in het piepkleine zaaltje van de lokale dorpsschool doet zo'n deugd dat je er zowaar gelukkig van wordt.
Ondertussen ook beslist de marathon van Antwerpen niet te lopen. Mijn druk werkschema laat een deftige voorbereiding (die normaal nu zou moeten starten) niet toe en ik ga waarschijnlijk voor de Maasmarathon of een later geplande marathon in mei in Nederland. Zo lang het maar biljartvlak is, die drie uur moet eraan!
(maar eerst nog heel veel opbouwwerk voor de boeg...)
zondag 13 januari 2008
vrijdag 11 januari 2008
experiment
Maar liefst 16 dagen zonder sport, dat moet een nieuw record zijn... Een hardnekkige verkoudheid gecombineerd met een onverantwoord werkschema hielden de benen noodgedwongen stil. Nu ik weer gezond ben, is het tijd om te experimenteren. Morgen loop ik -zonder enige deftige voorbereiding- een halve marathon in Luik, midden de bossen in den pikkedonker, zonder bevoorrading en met een hoogteverschil van 800m. Eens zien hoe mijn lijf hierop reageert.
Abonneren op:
Posts (Atom)
