Het is zover! Ik heb m'n eerste podiumplaats beet. Weliswaar in een piepkleine wedstrijd met slechts 50 deelnemers waarvan de helft dan nog opgaf, maar toch...'t heeft wel iets speciaal... Het was vreemd toen de presentator me bij de aankomst feliciteerde. "Et c'est Christophe de Gand avec dossard n° 2004! Bonne course Christophe! (pauze, op zijn papier kijkend, dan kijkend naar de official die een teken maakt) ...Et, est-ce qu'il a une place podium? (zich wendend tot de official) ...eh oui, en effet! Félicitations, Christophe, troisième place!" waarop ik beleefd het applaus in ontvangst nam en nog een stuk peperkoek at. De verwarring omtrent mijn positie was normaal omdat er twee wedstrijden tegelijk bezig waren, een trail van 56km en één van 36km, waar ik in meeliep. Ze moesten dus bij aankomst eerst checken voor welke wedstrijd ik liep vooraleer ze mijn plaats wisten, en dat was dus derde. En eerste in mijn categorie (seniors). Moe, voldaan en stinkend naar het zweet en de appelsienen ging ik douchen om vervolgens m'n loopmaatje op te wachten die twintig minuten later zou arriveren.
De trail zelf was nog zwaarder dan ik had verwacht. Deels door het weer (alle boswegels lagen er drassig en gevaarlijk glad bij, wat snelheid maken bergaf onmogelijk maakte), deels door het parcours dat bijzonder pittig was gemaakt met 1050 positieve hoogtemeters en talloze hellingen waar je naar boven moest klàuteren, soms zelfs op handen en voeten (kijk maar naar het venijnige hoogteprofiel bovenaan). Voeg daar de aanzienlijk af te leggen afstand van 36km bij en je begrijpt waarom de helft van de starters opgaf. Bovendien moest je serieus goed uit je doppen kijken om je weg te vinden in de bossen (de lintjes waren niet overal even zichtbaar). Ikzelf liep slechts éénmaal verkeerd, maar er waren er bij die minuuuuten hebben verloren na het inslaan van een verkeerd bospaadje. Een race naar mijn hart dus.
Mijn eindtijd was 3h24' voor 36km, ik had gehoopt op een iets snellere tijd, maar besliste tijdens de race om niet vollen bak te gaan, ik heb deze week en de week erna immers nog loodzware trainingsweken en ik wou een blessure zoals na l'ardennaise vermijden. Wat me hoopvol stemde voor de Jungfrau, was de overschot die ik nog had de laatste 5km, ik kon er gerust nog een paar km bijdoen. Plan is nu om volgende week vrijdag nog eens te testen wat ik waard ben dezer dagen op de halve marathon. Hopelijk lopen we dan een nieuw PR in Zaventem, al zal dat zonder interval in een zware klimtrainingsweek niet zo evident zijn.
3 opmerkingen:
Sjiek! En geen last van de quadri's?
quadri's zijn tip top!
Jawatte, chique man!
Een reactie posten