--

deze blog zit voorlopig in de diepvries

nog wat fotookes

Nog enkele foto's van de Jungfrau, net ontwikkeld

Poserend met Aiste in Interlaken voor de Jungfrau, helaas is het wegwerpcameraatje niet echt goed in het fotograferen van schone bergen...

Net de muur van Wengen gepasseerd en nog frisser ogend dan het lijkt....

Kleine Scheidegg @ 13h30

IFF Marathon: het bijna-mirakel

Deels vanuit frustratie omwille van de half mislukte Jungfraumarathon, deels omdat ik plots heel veel goesting had een marathon te lopen toen ik het stralende zonnetje zag deze morgen, besliste ik in extremis naar Nieuwpoort te rijden om deel te nemen aan de IFF marathon, een kleine sympathieke marathon hartje West-Vlaanderen. Ik kon nog in allerijl mijn broer optrommelen om mij te begeleiden op de fiets want wat bevoorrading betreft, was het maar niks, enkel water en sportdrank om de 5km. Wetende dat ik een snelle verbrander ben en zeker eten nodig heb na 25km, was dat onvoldoende en mijn broer zou dus instaan voor de broodnodige versterking van de innerlijke mens. Ik kwam maar net op tijd aan in Nieuwpoort en had niet veel tijd meer om mij in te schrijven en dus besloot ik voor de eerste maal in mijn leven zonder borstnummer te lopen. Ik wist na de zware Jungfraumarathon begot niet hoe mijn lichaam zou reageren op een vlakke marathon en dacht zelfs dat ik misschien tijdens de race zou moeten opgeven, dus ik vond 25 euro betalen voor wat water en een onzekere sportprestatie een beetje teveel van het goede. Ik was bovendien nog half stijf van een schamele 10km gisteren, dus mijn beentjes waren niet echt fris. Vlak voor het startschot deed ik nog een praatje met triatleet Bert Wauters, die ging voor een sub 3h30'. Ik besloot de eerste km met hem mee te lopen en we startten helemaal achteraan de groep. (dat was al lang geleden...) Het tempo was echter wat te traag en ik besloot op zoek te gaan naar Francis Coucke, die voor zijn eerste marathon onder de drie uur ging. Het probleem was dat ik daarvoor gedurende drie kilometer aan 15/u moest lopen omdat ik helemaal naar voor in de groep moest. Tegen de wind in verspeelde ik hier veel energie, maar dat kon me eigenlijk niet schelen, want ik had niet echt de ambitie vandaag om een goede tijd te lopen, gewoon gezellig met de groep een marathonneke doen en we zien wel waar we uitkomen. Toen ik na 4 kilometer bij Francis zijn 14/u-groepje terechtkwam, ging het tempo me verbazend goed af en ik besloot een tijdje met hen mee te lopen. Ne keer goeien dag zeggen aan Francis en we waren weg voor een 15-tal kilometers. Francis liep regelmatig als een klok, hij had bovendien een impressionante fietsbegeleider die een uitgetypt schema bij had en een korf vol aquarius en meer lekkere dingen, de ideale copiloot voor sub 3 als je 't mij vraagt. Rond 21km liep ik weg van Francis, ik voelde me ongelooflijk goed en ging mee met een franstalige loper die op een schema van 2h58' liep. Tot km 35 ging dat vrij goed, maar toen begonnen mijn beentjes te protesteren. Ze deden me er vriendelijk maar kordaat aan herinneren dat ik vorige week de Jungfraumarathon had gelopen en met iets bezig was wat op dit moment niet echt de bedoeling was, een sub 3u marathon lopen. Onder 3u lopen is natuurlijk altijd aardig meegenomen, maar vandaag was het nog een beetje te vroeg... Ik paste wijselijk toen Francis me rond km 36 voorbijstak en resoluut naar 2h59' liep (ist gelukt Francis?). Kraken deed ik echter niet, ik kon die laatste 6 km nog aan 13/u lopen en eindigde onverhoopt in een nieuw PR: 3h03'. Helaas sta ik niet in de rangschikking wegens geen borstnummer (eigen schuld, zwartloper), maar ik eindigde vlak achter nr. 287 (met een oranje truike) Hij kan getuigen dat het waar is ;-)
Dit bewijst dat ik zeker de conditie had voor een betere tijd in Zwitserland en daardoor voelde ik me vandaag blij als een kind. Na twee marathons in 8 dagen is het nu tijd voor een paar weken rust. Eerst die grote blaar op mijn teen laten genezen, mijn voeten waren sneller lopen dan 12/u duidelijk niet meer gewend....

Jungfrau marathon 2008: een mooie bergwandeling

Het moet mij natuurlijk weer overkomen na een zo goed als vlekkeloze voorbereiding: ziek worden de dag voor de marathon. Ik voelde het al een paar dagen, ik was vermoeid en had keelpijn, maar vrijdag was het echt erg. De dag begon 's morgens nochtans goed, ik voelde me uitgeslapen en vrij fris maar in de loop van de middag voelde ik me supermottig en vooral oververmoeid en heb ik bijna de volledige dag geslapen. 's Avonds, enkele luttele uren voor de marathon, was ik ondanks de vele uren slaap en dafalgans nog steeds doodmoe. Ik besloot dan maar een antibiotica en paracetamol shot te nemen en ging met een bang hartje slapen. Toen ik echter losliep de ochtend van de marathon wist ik al hoe laat het was: flanellen benen. Ik hoopte echter dat de antibiotica en dafalgans hun werk zouden doen en startte aan een rustig tempo van 12/u.

Wonder boven wonder liep dat best lekker en na 25 km voelde ik me vrij ok, afgezien het feit dat het eigenlijk iets te warm en vochtig was naar mijn zin. Maar toen begon het, de muur van Wengen. In ieder verslagje lees je hoe zwaar het wel is, maar enkel lopers die hem opgelopen hebben beseffen hoe het echt voelt. Koppenberg en Mont Ventoux steil? Hahaha. Op de muur van Wengen besefte ik dat ik eigenlijk compleet onvoorbereid was op deze monstermarathon. Ik nam onmiddellijk gas terug en begon te stappen op deze kilometerslange onbeloopbare gemiddeld 15% steile duivelshelling, net zoals 90% van de lopers rond me. De organisatie had er bovendien niets beters op gevonden dan om de 250 m een kilometeraanduiding te zetten, wat zeer demotiverend werkt. Een loper uit Vlaanderen stond halfweg de helling compleet uitgeput aan de kant, hij bleek later één van de honderden opgevers. Op dat moment veranderde de Jungfraumarathon voor mij in een bergwandeling en was er van lopen geen sprake meer, zelfs de "vlakkere" tussenstukken hadden nog een hellingspercentage van 10% en ik heb van de laatste 18km slechts 3km lopend afgelegd. Ik zat echter conditioneel helemaal niet kapot, mijn benen wilden gewoon niet mee. Ik liep aan een veel te lage hartslag, en hoewel ik met veel plezier sneller wou, ik kon het simpelweg niet. Dan maar genieten van het spectaculaire berglandschap en de fantastische supporters aan de kant, dit moet inderdaad de mooiste marathon ter wereld zijn.


Wat ik niet zal vergeten zijn de gigantische aanmoedigingskoebellen, de grootmoeders op de accordeon en een plaatselijke Zwitser die ons afziende lopers op een van de pittige hellingen aanmoedigde met de gevleugelde woorden: 'Come on guys, you look awesome!'

Op 2000 meter hoogte liepen we helaas in de mist en was het adembenemend mooie gebergte niet meer te zien, misschien maar goed ook, want wat ze ons voorschotelden rond km 38 was onmenselijk. Hadden een aantal lopers dat op voorhand gezien, ze waren waarschijnlijk uit de race gestapt. Ideaal terrein voor een berggeit, maar niet voor uitgeputte marathonlopers die met zwaar verzuurde benen een rotshelling van 3km op moeten waar je met moeite al wandelend opraakt. Velen stierven daar van de pijn.




Doordat ik al een bijna volledige marathon op reserve had gelopen (omdat ik niet anders kon) had ik nog veel over en kon ik aan een inhaalrace beginnen, ik heb het daarnet gecheckt en gezien dat ik daar 120 plaatsen heb goedgemaakt en op dit moordende laatste stuk de 125ste tijd van alle mannelijke deelnemers had. Ik deed zo'n 37 min. over die laatste buitenaardse 4.2km. Ter vergelijking: de Keniaan die als eerste doorkwam na 21km (in 1h14') deed er 42 min. over, hij werd uiteindelijk slechts 33ste (over een slag van de hamer gesproken...) De uiteindelijke winnaar deed 28 min. over die laatste 4.2 km, ik moet dus niet blozen. Het was wel levensgevaarlijk om op die supersteile single-track helling in te halen, ik struikelde meermaals over rotsblokken en losliggende keien en 1 zo'n val veroorzaakte een venijnige kramp in mijn rechterdij, die gelukkig niet lang bleef aanhouden. Ik zag 1 km voor de finish een loper die minder geluk had en luid schreeuwend van de krampen bij een van de vele rodekruisposten hulp kreeg. Ik weet niet of hij het einde heeft gehaald... De laatste km was bergaf en ik probeerde nog aan 16/u te vlammen naar een sub 4h30 maar dat lukte niet meer, ik kwam een klein minuutje te kort en finishte in 4h30'59 als 489ste van 3076 aangekomen mannen, 15 minuten boven mijn beoogde doel maar wel nog verdacht fris. Het feit dat ik vandaag, 1 dag na zo'n beest van een wedstrijd geen stijve spieren heb, bewijst dat ik onder mijn mogelijkheden heb gelopen en dat is wel frustrerend, maar anderzijds ben ik overgelukkig dat ik hem uitgelopen heb omdat het er even heel erg slecht uitzag. In ieder geval weet ik nu veel beter hoe ik me op zo'n soort wedstrijden moet voorbereiden en is het een schitterende ervaring geweest. Nu snel de foto's laten ontwikkelen en starten met de voorbereiding van de volgende marathon, dit maal een vlakke. Doel is (nog steeds) sub 3 uur.

In Interlaken

Het is hier schitterend. Stralend mooi weer vandaag en ik voel me uitgeslapen. Nog een nachtje te gaan nu....

la redoutable

Een van de meest verraderlijke wedstrijden die ik ooit liep. Met een beukende hitte die slachtoffers eiste tijdens de 19.5km lange loodzware klimwedstrijd, ik passeerde aan km 17 een loper die languit over een boswegel lag te kermen, arriveerde ik pas na 1h32min als 27ste van de ongeveer 300 deelnemers. Onvergetelijk moment was de beklimming van la redoute, waar de lopers wel leken stil te staan en ik als bij wonder de ene na de andere loper opraapte terwijl ikzelf stik stik stik kapot zat. Ik liep aan een gemiddelde hartslag van 184 en dat was net iets te veel naar mijn goesting. Deze week dus niet gelopen om te recupereren van deze pittige wedstrijd en hopen dat we nu niet ziek worden. Mijn keel doet al een week pijn en dat baart me zorgen...