't Was vroeg opstaan zondagmorgen. Om 7:30 zat ik al op de trein richting Takao, Tokyo's beroemde heuvel waar de zichten op Mount Fuji absoluut adembenemend zijn. De kolossale vulkaan blijft me intrigeren. Ik denk dat ik volgend jaar eens die Mount Fuji Climbing Rally ga proberen. Het was een schitterende maar koude dag, zoals de meeste winterdagen in Japan. Ik had niet echt een specifiek doel, maar had mijn zinnen gezet op een sub 2h, aangezien de winnaar van vorig jaar 1h44' had gelopen. Een sub 2h zou me een top 20 plaats opleveren en gezien mijn beperkte trailervaring zou dat een heel mooi resultaat zijn. Ik had een snelle marathon in de benen dus mijn conditie was goed. Alleen was ik vergeten hoe verdomd zwaar trails kunnen zijn. Deze was geen uitzondering. De start verliep vlotjes en het ging licht hellend op een vrij breed bospad naar omhoog. Ik liep de eerste km in 4'30" en liep ongeveer in tiende positie. De start verliep in 2 fases (om opstopping op de single trails te vermijden) en ik zat in de tweede groep die 20 minuten later was gestart, dus als ik een top 20 plaats wilde behalen moest ik in die tragere tweede groep zeker een top 5 plaats lopen. Ik versnelde dus nog een beetje en haalde een aantal lopers in. En toen, een bocht naar rechts en een moordende eerste helling. Zo steil dat ik voort moest op handen en voeten. Er klom een loper voor me die een goed tempo onderhield en ik probeerde aan te klampen. Zwaar in het rood, hijgend, tong uit de bek moest ik hem na een kilometer laten gaan. Hij was gewoon te sterk. Ik nam wat gas terug en vreesde dat de lopers die ik zonet had ingehaald me zouden teruggrijpen, maar er was op de top van de eerste helling niemand te bespeuren achter me. Goed. Dan toch zo slecht niet. Ik liep de volgende 4km alleen en begon al snel de tragere lopers in te halen van de eerste groep. Later zou me dat inhalen me heel wat kostbare tijd kosten, vooral op de single track downhills. Het parcours was gewoon niet geschikt voor 600 lopers en aangezien ik in de tweede groep zat, moest ik me voortdurend inhouden voor de tragere lopers uit de eerste groep die ons bovendien (terecht?) uitscholden voor gekken toen we hen tegen 20km/h voorbijvlamden in de afdalingen. Bij de eerste bevoorradingspost nam ik rustig de tijd om te drinken want dat was ik vergeten bij de start. Ik werd bijgehaald door twee lopers die een ideaal tempo liepen en besloot hen te volgen. Tot kilometer 10 ging dat goed.
Toen de koploper aanzienlijk begon te vertragen (opgeblazen?), versnelde de andere. Ik ging niet geheel zonder moeite met hem mee en hij bleek de ideale haas te zijn. Telkens als we andere lopers moesten inhalen, was hij het die hen toeriep 'Sorry! We willen passeren! Dank u! Sorry!!' en het pad vrijmaakte. Kostbare energie die ik kon sparen. Ik denk dat we zeker 200 lopers zijn gepasseerd op die manier. Vooral de supertechnische afdalingen waren gevaarlijk. Hij was een heel goede daler en ik wilde kost wat kost in zijn spoor blijven en moest dus heel wat risico's nemen. Ik denk dat ik zeker 20 keer gestruikeld ben over losliggende stenen en boomwortels, maar gelukkig altijd zonder me echt te bezeren. Da's het fantastische aan trails, ze zijn niet alleen bijzonder lastig, maar geven je ook een kick. Achter iedere losliggende steen of verscholen boomwortel loert het gevaar... Vlak voor de tweede bevoorrading (aan km 13) begon mijn haas te vertragen. Ook hij was opgebrand en moest me laten gaan. Ikzelf begon ook wat te vertragen om me te sparen voor wat nog komen moest, maar ik wist niet dat de laatste 3 km bergaf was. Tot mijn verbazing hoorde ik dus aan km 15 dat het klimmen erop zat en begon aan een lange sprint bergaf. Ik vlamde de ene loper na de andere voorbij en geloofde nog in een sub 2h. Het ging nu razendsnel! Een kilometer voor het einde echter voelde ik gevaarlijke krampen opkomen. Zo van de krampen die je voet naar buiten doen slaan, waardoor je lichaam eigenlijk 'onstuurbaar' wordt...
Ik probeerde me aan 16km/u zoveel mogelijk te ontspannen en hield het gelukkig vol tot aan de finish waar ik als 29ste van 660 lopers eindigde in 2h01'35" (16de in mijn leeftijdscategorie) De winnaar liep de loodzware 18km in 1h46'. Supertijd. Twee dagen nadien ben ik stijver dan ooit. Ik voelde me stukken beter na mijn marathon vorige maand, dus dat zegt iets over de moeilijkheidsgraad van deze wedstrijd. Volgend jaar kom ik zeker terug! Nu wat rusten en dan start de voorbereiding voor mijn halve marathon in februari.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten