Nog 7 weken en ik loop in de straten van Firenze. De tweede marathon komt razendsnel dichterbij. Het is dit jaar heel snel gegaan. Ik herinner me nog hoe ik pufte in januari na mijn eerste 5 kilometer, hoe content ik de week erna was toen ik mijn eerste 10 kilometer in 50 minuten liep. Het was 10 jaar geleden dat ik toen nog laatst gelopen had, en 18 jaar geleden sinds mijn laatste loopwedstrijd, een scholencross voor 12 jarigen in een zompige herfstwei met heel veel verse koeievlaaien. Dat herinner ik me nog goed, die koeienvlaaien. Hun sterke geur, mijn vergeefse pogingen ze te ontwijken. Ze dampten in de koele novemberzon. En Bartje Schollier, onze toploper van de zesde klas die steeds hyperventileerde aan de aankomst. Steeds weer stervend voor een overwinning.
En nu, eind september 2007, net voor mijn dertigste, het volgende orgelpunt. Ik ben opnieuw stekezot van 't lopen, mijn eerste marathon (Antwerpen, 22 april) gaf me de energie die ik straks heel heel erg hard zal nodig hebben. Aan kilometer 40 had ik tranen in mijn ogen. Omdat ik wist dat ik het zou halen, onder de grens van 3u30 blijven, na amper 4 maand training, van nergens komend. Geen fond, geen solide basissnelheid, geen supertalent. Enkel een enorme wilskracht. Een herontdekte passie die me vooruitstuwde, een koppigheid die me de pijn deed verbijten. Met als basis een zelf samengesteld meelijwekkend trainingsschema van amper gemiddeld 50,60 km per week finishte ik in 3u25. De dag erna droomde ik al van 2u59.
Hier sta ik dan, sneller dan verhoopt op het punt waar ik nooit had van kunnen dromen te staan na 9 maand loopervaring: een marathon lopen onder de drie uur.
De trainingen lopen goed, de voorbereidingswedstrijden nog beter, de temperatuur zal eind november in Firenze ideaal zijn en het parcours is supersnel. Lopen de meeste dingen niet verkeerd af als alles eraan voorafgaand te positief is?
Het zal me niet beletten terug met een grote grijns te beginnen aan mijn volgende lange duurloop. 35 km onder een zacht herfstzonnetje. Alleen. Met Alva Noto. Heerlijk.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten